شيخ محب الدين جعفر موصلى « 59 » بقيه اولياء و استاد قاريان و زين عارفان و شرف فقيران بود

--> - نيف و عشرين و اربعمائة » ، كه مآل هردو اين مىشود كه وفات وى ما بين سنوات 420 - 430 روى داده بوده است ، و اين روايت سمعانى بمراتب نزديك‌تر بصواب به نظر ميآيد تا روايت شد الازار زيرا بتصريح قشيرى مؤلف « رساله » كه معاصر صاحب ترجمه بوده و نيز بروايت ابن حجر در لسان الميزان ج 5 ص 230 از عبد - الغافر صاحب سياق در تاريخ نيشابور كه پدر و برادران او با ابن باكويه معاصر و بر وى سماع نموده بوده‌اند صاحب ترجمه عصر متنبى را درك كرده بوده و او را در شيراز ديده بوده است و متنبى بيتى از آن خود براى او انشاد نموده بوده ، عين عبارت قشيرى از قرار ذيل است ، در باب الجود و السخاء ص 115 گويد : « و قيل اضاف عبد الله بن عامر بن كريز رجلا فأحسن قراه فلما اراد الرجل ان يرتحل عنه لم يعنه غلمانه فقيل له فى ذلك فقال عبد الله انهم لا يعينون من يرتحل عنا ، انشد [ ابو ] عبد الله بن باكويه قال انشدنى المتنبى فى معناه : اذا ترحلت عن قوم و قد قدروا * ان لا تفارقهم فالراحلون هم حال گوئيم كه ورود متنبى بشيراز به قصد مدح عضد الدوله بتصريح ابن خلكان در ترجمهء پادشاه مزبور در ماه جمادى الاولى سال سيصد و پنجاه و چهار بوده است يعنى در همان سال آخر عمر متنبى كه پس از مرخصى از حضور عضد - الدوله در شعبان همان سال و مراجعت او از شيراز در اثناء راه ما بين بغداد و كوفه در 24 يا 25 يا 28 رمضان همان سال 354 بدست دزدان عرب بقتل رسيد ( ابن خلكان در ترجمه متنبى ) ، غرض از اين تطويل آنست كه ملاقات ابن باكويه با متنبى در شيراز بالضروره ديرتر از سنهء 354 نميتواند باشد ، حال اگر سن ابن باكويه را در وقت ملاقات با متنبى در شيراز در سنهء 354 باقل تقديرات براى آنكه لياقت حضور در مجلس متنبى و انشاد اين اخير اشعار خود را براى وى داشته باشد در حدود بيست سالگى هم فرض كنيم در آنصورت بنابر روايت كتاب حاضر كه وفات ويرا در سنهء 442 ضبط كرده سن او در وقت وفات صد و هشت سال خواهد بود ، و بلوغ به اين سن عالى خارج از معتاد از اندر نوادر است و در نتيجه بسيار مستبعد خواهد بود كه هيچيك از مؤلفين مآخذ عديدهء كه اسامى آنها را در حاشيهء 3 از ص 380 برشمرديم ( و در حواشى اواخر كتاب هم ان شاء الله تعالى عين عبارت آنها را نقل خواهيم كرد ) در ترجمهء احوال او متعرض ذكر يك چنين امر بسيار نادر غريبى در زندگى او نشده‌اند ، در صورتى كه بنابر روايت سمعانى كه وفات او را ما بين سنوات 420 - 430 ضبط كرده سن او در وقت وفات ما بين 84 و 96 سال خواهد بود و اين امرى است به كلى عادى و طبيعى و جاى هيچ استبعادى در آن نيست ( حاشيه علامه قزوينى ) . ( 59 ) - الشيخ محب الدين ابو موسى جعفر بن مكى بن جعفر الموصلى در طبقات القراء جزرى ج 1 ص 198 شرح احوال مختصرى از صاحب ترجمه مسطور است كه عين عبارت آن از قرار ذيل است : « جعفر بن مكى بن جعفر بن محب الدين ابو -